giĹĽycko hotele - hotele kielce -
kuchnię. Wspomnę o tym miejscu swoim znajomym.
- Bardzoś łaskaw, dostojny panie.
Sparhawk skinął mu głową i wyszedł na podwórko, gdzie jego towarzysze szykowali się do drogi.
- Jaki mamy plan? - zapytał Kalten.
- Właściciel zajazdu twierdzi, że w pobliżu wioski, pięć lig stąd, jest klasztor. Powinniśmy do niego dotrzeć przed świtem. Chciałbym wysłać wiadomość do jego świątobliwości Dolmanta, do Chyrellos.
- Ja mogę zawieźć wiadomość, dostojny panie Sparhawku - zaofiarował się skwapliwie Berit. Sparhawk potrząsnął głową.
- Szukacz zna już prawdopodobnie twój zapach, Bericie.
Nie chciałbym, abyś w drodze do Chyrellos wpadł w zasadzkę. Poślemy jakiegoś tamtejszego mnicha. Klasztor i tak znajduje się po
drodze, więc nie marnujemy czasu. Wsiadajmy na konie. Wyruszyli. Na rozgwieżdżonym niebie świecił księżyc w pełni.
- Tędy - powiedział Kurik wskazując drogę.
- Skąd wiesz? - zapytał Talen.
- Gwiazdy - odparł Kurik zwięźle.
- Chcesz powiedzieć, że potrafisz określić kierunek patrząc w gwiazdy? - Talen nie mógł w to uwierzyć.
- giĹĽycko hotele Oczywiście, że potrafię. Żeglarze czynią tak od tysięcy lat.
- Nie wiedziałem o tym.
- Powinieneś był zostać w szkole.
- Nie zamierzam być żeglarzem. Gdybym miał kraść ryby, czułbym się, jakbym ciężko pracował.
Jechali w tę księżycową noc kierując się prawie prosto na wschód. Przed świtem przebyli już około pięciu lig i
Sparhawk wjechał na szczyt wzgórza, aby rozejrzeć się po okolicy.
- Tuż przed nami jest wioska - oznajmił po powrocie. - Miejmy nadzieję, że to ta, której szukamy.
Wioska leżała w cienistej dolinie. Była nieduża - kilkanaście kamiennych domków wzdłuż brukowanej ulicy, z kościołem na jednym jej końcu, a oberżą na drugim.
- Przepraszam, ziomku - zwrócił się Sparhawk do napotkanego mężczyzny, gdy wjechali do osady. - Czy to Verine?
- Tak.
- A tam na wzgórzu, to klasztor?
- Tak - potwierdził wieśniak, tym razem jakby posępnie.
- Czy macie z tego powodu jakieś kłopoty?
- Ci mnisi są właścicielami całej ziemi w okolicy. Każą hotele
kielce sobie płacić okrutne czynsze.
- Czy nie było tak zawsze? Właściciele ziemscy zawsze byli chciwi.
- Mnisi obstają zarówno przy dziesięcinie, jak i przy czynszu. Chyba posunęli się trochę za daleko.
- Masz słuszność.
- Czemu do wszystkich zwracasz się ,,ziomku”? - zapytał Tynian, gdy pojechali dalej.
- Myślę, że to przyzwyczajenie. - Sparhawk wzruszył ramionami. - Przejąłem je po moim ojcu, to taki chwyt mający ośmielać ludzi.
- Czemu więc nie zwracasz się do nich ,,przyjacielu”?
- Ponieważ nigdy nie mam całkowitej pewności, czy nie mówię do wroga. Chodźmy porozmawiać z opatem tego klasztoru.
Surowo wyglądający budynek był otoczony murem z żółtego piaskowca. Rozciągające się
wokół pola wyglądały na bardzo zadbane. Mnisi w spiczastych kapeluszach, wyplecionych z okolicznej trawy, pochylali się cierpliwie w promieniach porannego słońca nad długimi zagonami warzyw. Brama wjazdowa była otwarta i Sparhawk na czele towarzyszy wjechał na główny dziedziniec. Wyszedł im na spotkanie szczupły, a właściwie chudy mnich z nieco hotele biaĹ‚ystok zalęknionym wyrazem twarzy.
- Witaj, bracie - pozdrowił go Sparhawk. Rozchylił swój płaszcz, by pokazać mu ciężki srebrny amulet, oznakę rycerza Zakonu Pandionu. - Jeśli nie sprawi to zbyt wielu kłopotów, to z chęcią zamienilibyśmy kilka słów z waszym opatem.
- Zaraz go przyprowadzę, dostojny panie. - Braciszek pośpieszył do
wnętrza budynku.
Opat okazał się wesołym grubaskiem o rumianym obliczu i łysej jak kolano głowie. Jego klasztor był mały, leżał na uboczu i miał słaby kontakt z Chyrellos. On sam zaś zachowywał się aż krępująco usłużnie w stosunku do przybyłych w jego progi Rycerzy Kościoła.
- Szlachetni panowie... - Witając ich niemal padł na kolana. - Czym mogę służyć?
- Chodzi o zupełną drobnostkę, wielebny ojcze - odparł mu uprzejmie Sparhawk. - Czy znasz patriarchę Demos? Opat głośno przełknął ślinę.
- Dostojny panie, mówisz o jego świątobliwości Dolmancie? - zapytał z nabożną czcią w głosie.
- Tak, o tym wysokim, chudym i sprawiającym wrażenie
hotele białystok -
|
